De afgelopen week werden we in ons land ineens getrakteerd op een enorme hoeveelheid sneeuw. Alles was bedolven onder een zachte witte deken Het verkeer werd ontregeld, treinen reden niet meer of met mondjesmaat, mensen schuifelden voort… Kortom, het bracht de nodige ongemak met zich mee die sneeuw, bovendien vroor het ook nog een aantal dagen flink en deed de snijdende oostenwind de ogen tranen. Zelf heb ik het geluk dat ik door mijn werk niet noodgedwongen naar buiten hoef, of het moet zijn om een paar dagelijkse boodschappen te moeten doen. Maar dat geschiedt meestal in de supermarkt enkele straten verderop waar ik lopend naar toe ga. Bepaald geen straf. De sneeuw is voor mij dan ook geen vervelend intermezzo die mijn leven ontregelt. Nee, ik vind het eigenlijk wel geweldig dat lieftallige wit. De liefdevolle wijze waarop ik hier nu schrijf over sneeuw laat dit al zien. Nu heb ik makkelijk praten want ik vind wandelen een prettige bezigheid en daar komt bij dat ik na vijf minuten lopen vanaf huis al in het oh zo fraaie buitengebied ben. Daar waar de knotwilgen groeien langs meanderende waterlopen met weilanden die het Brabantse landschap zo kenmerken. Wat ik al schreef net, ik wandel dagelijks en heb ook ruimschoots de tijd zo’n anderhalf uur per dag te wandelen. Tijdens zo’n wandeling maak ik vele foto’s van bloeiende Dahlia’s in de zomermaanden tot sneeuwlandschappen in de winter, en zandpaden tussen bomenrijen. Die foto’s staan model voor de schilderijen die ik later weer maak, als ik daar zin in heb. Dit klinkt allemaal erg leuk, romantisch en weet ik wat nog meer, zo’n leventje dus van wandelen en schilderen, maar ik noem het een kunstenaarsbestaan. Wat enerzijds vrijheid betekent, zeker als ik op dat moment bezig ben met vrij werk wat vanuit mijn eigen creatieve brein ontstaat. Anderzijds zijn er de opdrachten van de opdrachtgevers die niet altijd gelegen komen. (soms heb ik er niet altijd zin in, staat mijn hoofd er niet naar of is het saai) Of, als het inkomen uit het illustreren niet toereikend is om de vaste woonlasten en dergelijke van te kunnen betalen, en er uit noodzaak een andere inkomstenbron gezocht moet worden.. Een parttime baan bijvoorbeeld. Zo heb ik zelf weleens een tijdje in een juwelierswinkel gewerkt. Dat had, zoals met alles het geval is, enkele voordelen. Ik had een inkomen, ik had collega’s en ik “kwam buiten de deur”, zoals dat heet plus het werk was best leuk ook. (Soms ontdek je nog andere talenten van jezelf door omstandigheden haha) Want het bestaan van een illustrator is soms eenzaam en geschiedt vaak thuis in een daarvoor ingerichte werkplek. Echter een nadeel van een baan buitenshuis is, dat je dan minder kunt illustreren. Persoonlijk zou ik als (beginnende) illustrator adviseren: Zoek een partner die goed verdient…! Zodat je kunstenaarsbestaan af en toe gefinancierd wordt! 🙂